Toen ik rond mijn 14e voor het eerst te maken kreeg met hoofdpijn, had ik geen idee wat er werkelijk speelde. Ik fietste naar school en plotseling begonnen er lichtflitsen te verschijnen voor mijn ogen. Mijn reactie was instinctief: ik fietste sneller, de meiden achter me die voortdurend dingen naar me riepen, probeer ik te negeren. Ik wilde ze eigenlijk gewoon ontvluchten. Het was mijn manier van zoeken naar rust. En op dat moment voelde het alsof ik die rust ook daadwerkelijk vond.

Ik realiseerde me pas later, tijdens een sessie waarin ik aan mijn hoofdpijn wilde werken, dat dit patroon al had ingeslopen. Mijn lichaam had zich een manier eigen gemaakt om om te gaan met stress: door door te blijven gaan, kreeg ik de broodnodige rust. Maar wat ik toen nog niet begreep, was dat ditzelfde patroon in de loop der jaren juist zijn tol zou eisen.

De jaren daarna gingen relatief rustig, zonder al te veel stress of verplichtingen. Ik had geen druk van deadlines, en ook privé leek alles op rolletjes te lopen. Maar zoals vaak het geval is, kwam het leven met een nieuwe dynamiek. Ik kreeg een partner, kinderen kwamen erbij, en plotseling veranderde alles. Slapeloze nachten werden een vast onderdeel van mijn routine. In plaats van energie op te doen, begon ik mijn dagen al met een tekort aan energie. De constantheid van de hectiek in het huishouden, de druk van een baan met deadlines, en het begin van een nieuwe opleiding zorgden ervoor dat ik mezelf steeds verder voorbijliep.

Langzaam, maar zeker, sluipte het oude patroon terug. Iedere maand was er wel diezelfde hoofdpijn, als een waarschuwing die ik maar al te goed kende. Wanneer mijn hoofd te vol was, wanneer ik teveel in mijn gedachten verstrikt raakte, kwam de migraine. Het was altijd dezelfde vertrouwde druk, als een uitnodiging om even alles stil te zetten. Want als ik uitgeschakeld werd, dan kreeg ik de rust die ik zo hard nodig had, maar niet wist te vinden in de chaos van het dagelijks leven.

Pas toen ik echt stilstond en de diepte van dit patroon begon te begrijpen, werd het duidelijk: wat ooit voor me werkte, werkte nu tegen me. Ik had door dat de hoofdpijn niet alleen fysiek was. Het was een uiting van de spanning, de stress, de onbewuste overtuiging dat ik mezelf altijd moest forceren om rust te krijgen. Maar alleen bewustzijn was niet genoeg. Het patroon was diepgeworteld, en alleen door het te doorbreken kon ik het werkelijk loslaten.

Kinesiologie heeft me geholpen om dit patroon te begrijpen en te doorbreken. Door mijn geheugen te balanceren en de stress die dit patroon veroorzaakte af te voeren, kon ik mezelf resetten. De kinesiologie stelde me in staat om het lichaam opnieuw te verbinden met wat het echt nodig had, zonder de automatische reacties die mijn leven lange tijd bepaalden. Wat ik zo lang had gecreëerd als een manier van overleven, kon nu eindelijk losgelaten worden.

Door het werk met kinesiologie heb ik ervaren hoe diep emoties, overtuigingen en fysieke reacties in ons lichaam verweven zijn. En hoe belangrijk het is om deze patronen te herkennen en ze actief te doorbreken, zodat we niet langer gevangen blijven in oude cycli die ons niet meer dienen. Het was geen makkelijke reis, maar het was er eentje die me vrijheid gaf, de vrijheid om daadwerkelijk te rusten, zonder dat mijn lichaam me daartoe hoefde te dwingen.

Herken je dit?
Als je jezelf herkent in mijn verhaal, misschien ervaar je ook wel die maandelijkse migraine, of hoofdpijn die je niet lijkt te kunnen verklaren, weet dan dat er een manier is om dit patroon door te breken.
Met kinesiologie kan ik helpen om de onderliggende stress en patronen in het lichaam te balanceren en los te laten.

Als jij ook merkt dat je vastzit in een patroon van overbelasting en stress, dan kan ik je helpen om een stap verder te komen en echt rust te vinden in je lijf. Neem contact met me op voor een vrijblijvende afspraak, en ontdek hoe we samen jouw stress kunnen aanpakken.